Wat wij normaal zijn gaan vinden

Soms voelt het alsof ik leef bovenop een massagraf, waar goudsbloemen bloeien en eiken zwijgend getuigen.

We weten het. We weten het allemaal. Dat dieren op enorme schaal worden gefokt, vastgezet, verplaatst, gebroken en gedood. Niet incidenteel. Niet uitzonderlijk. Maar systematisch, dagelijks, eindeloos. Zo groot dat het abstract wordt. Zo georganiseerd dat het lijkt alsof niemand verantwoordelijk is.

Het zijn geen monsters die dit doen. Het zijn systemen. Machines. Protocollen. Logistiek. Verhalen. Taal.

Woorden die verzachten wat niet zacht is. Ketens die doen alsof ze neutraal zijn. Efficiëntie die geweld hernoemt tot noodzaak.

Wat mij naast al dat lijden ook raakt, is hoe normaal het is geworden. Hoe we wegkijken zonder dat we het nog doorhebben. Hoe mededogen iets is wat je “erbij” doet, in plaats van het vertrekpunt.

Ik voel geen behoefte om harder te schreeuwen.
Ik voel een weigering, al zo lang als ik me kan herinneren. Een diep nee in mijn lijf.

Nee tegen een wereld die leven reduceert tot grondstof. Nee tegen een orde waarin gevoeligheid naïef heet en compassie een luxe is. Nee tegen het idee dat dit nu eenmaal zo is.

Dit is geen oproep tot schuld. Dit is een uitnodiging tot wakker blijven.

Tot niet meegaan in de verdoving. Tot samen voelen dat dit niet klopt. Tot ruimte maken voor een andere verhouding, hoe onhandig, hoe langzaam ook.

Misschien begint verandering niet met oplossingen. Maar met het niet meer normaal vinden. Met blijven kijken. Met niet vergeten dat dit levende wezens zijn.

Ik weet alleen dit. Ik wil mijn leven niet bouwen op afgestompte acceptatie. Ik wil een wereld die het leven waardig behandelt, of tenminste het verlangen daarna niet verliest.

Als je dit voelt, ook maar een beetje, dan ben je niet alleen.

PS. De foto bij deze woorden is van Mila, die vrij en geliefd leeft op De Nobele Hoeve. Voor haar, en voor zovelen die die vrijheid niet kennen, schreef ik eerder het stuk Taal die niet langer zwijgt voor het Nobele Magazine.