In de voetsporen van Juliette

‘There remains in every human soul the love of the wild and the wilderness..’ – Juliette de Baïracli Levy

Toen de pandemie uitbrak, wist ik dat dit voor mij een roeping was: dicht bij mijn liefde voor Moeder Aarde blijven, bij de natuur, en het pad blijven volgen van co-creëren met het rijk der groene en harige wezens. Keer op keer kwamen de woorden van Juliette de Baïracli Levy terug, van wie ik mezelf een leerling beschouw. Ik heb nooit de eer gehad haar te ontmoeten. Ze was al overleden toen ik met haar werk in aanraking kwam, tijdens mijn opleiding kruidengeneeskunde. Toch trokken haar geschriften me aan, haar wijsheid over dieren en planten, en de radicale, pure manier waarop ze leefde: alleenstaande moeder, vegetariër, herborist, in de twintigste eeuw.

Twee jaar geleden gingen Jonathan, meneer Pooh en ik op pelgrimstocht naar The New Forest, in Engeland, naar de plek waar Juliette in de jaren vijftig woonde met haar kinderen en hond. Een klein roze lemen cottage, aan de rand van een heideveld, naast een oude drinkput. Toen we er langsliepen, wist ik het in mijn hart. Ik was op de goede weg. Leven in de stad paste niet langer bij dit pad.

De stad had me veel gebracht. Ze was een katalysator voor mijn relatie, duurzame woondromen en activisme, en bood ruimte om The Dutch Weed Burger op te zetten, om deel te worden van de beweging die me na aan het hart ligt.

Maar mijn droom was duidelijk. Leven in de natuur, in een duurzaam lemen huis, met een klein stuk land, en met planten en dieren om voor te zorgen. Jonathan voelde die droom ook in zich groeien. We namen de tijd om onze verlangens op elkaar af te stemmen, ze samen te voegen, en zo kwamen we, op precies het juiste moment, bij ons droomhuis. Een huis met wat land en een eigen natuurlijke zwemvijver, aan de rand van een beschermd natuurgebied. Juliette was beroemd om haar dagelijkse duik in natuurlijke meertjes. Heb je The Ponds gezien, op Netflix? Het is hartverwarmend. Dit was maar een van de tekenen.

We verkochten ons huis. Deze lente trekken we de natuur in, voor het volgende hoofdstuk. Ik voel me geëmotioneerd, nederig, dankbaar en vereerd, om samen met mijn geliefde de verzorgers te worden van een vredig stuk groen. Ik kijk ernaar uit om te leven op een manier die ook iets teruggeeft.

Ik vond mijn vrienden in de natuur. Ze bleken groen, geworteld, behaard, gewold en geschubd, en leerden me de magie van het leven.

 

---

IN THE FOOTSTEPS OF JULIETTE

When the pandemic broke out, I knew what it meant for me. A calling, to stay close to my love for Mother Earth, close to nature, to keep following the path of co-creating with the realm of green and furry beings. Again and again the words of Juliette de Baïracli Levy came back to me, a woman whose student I consider myself to be. I never had the honour of meeting her. She had already died when I first came across her work, during my training in herbal medicine. Still, I was drawn in. Her writing, her wisdom about animals and plants, and the radical, unadorned way she lived: single mother, vegetarian, herbalist, in the twentieth century.

Two years ago, Jonathan, mister Pooh and I set off on a pilgrimage to the New Forest, in England, to the place where Juliette lived in the 1950s with her children and her dog. A small pink cob cottage, at the edge of a heath, beside an old drinking well. When we walked past it, I knew it in my heart. I was on the right path. Life in the city no longer fit that path.

The city had given me so much. It had been a catalyst for my relationship, sustainable living dreams and activism, and had given me the space to start The Dutch Weed Burger, to become part of the movement that is close to my heart.

But my dream was clear. Living in nature, in a sustainable cob house, with a small piece of land, and with plants and animals to care for. Jonathan felt that same dream growing in him. We took our time, tuning our longings to one another, weaving them together, and so, at exactly the right moment, we arrived at our dream house. A house with some land and its own natural swimming pond, at the edge of a protected nature reserve. Juliette was known for her daily plunge into natural pools. Have you seen The Ponds, on Netflix? It’s heartwarming. This was only one of the signs.

We have sold our house. This spring we move into nature, for the next chapter. I feel moved, humbled, grateful and honoured, to become, alongside my beloved, caretakers of a peaceful patch of green. I look forward to living in a way that also gives something back.

I found my friends in nature. They turned out to be green, rooted, furred, wooled and scaled, and taught me the magic of life.